Czy ADHD to zawsze ADHD?

Dzisiaj pożegnałyśmy się – po półtora roku intensywnej terapii: moja pacjentka/klientka, nazwijmy ją Asia i ja. Obie czułyśmy, że Asia

jest „na mecie” i może swobodnie wyfrunąć z „gniazda”. Czasem było bardzo trudno, ponieważ Klientka była w dużym bólu emocjonalnym, psychicznym. Jednak jako terapeutka widziałam CEL tej wspólnej drogę. A Asia dzielnie trwała, by dotrzeć do miejsca spokoju w sobie. Najważniejsze dla niej po latach cierpienia i zmagań jest odzyskanie spokoju wewnętrznego, który idzie w parze z poczuciem bezpieczeństwa. Dopiero na tym – jak dom na fundamentach – mogły pojawić się radość, zadowolenie, lekkość. U Asi pracowałyśmy nad uzdrowieniem układu nerwowego z traumy rozwojowej i relacyjnej.

I tu główny przekaz tego posta: Często ADHD to w rzeczywistości PTSD trauma rozwojowa. Zwróć uwagę na zasadniczą różnicę!

Kiedy mamy do czynienia z ADHD?

Przyczyną ADHD są zaburzenia WEWNĄTRZUSTROJOWE w organizmie, kiedy w dzieciństwie dziecko karmione mlekiem krowim rozwija nietolerancje pokarmowe oraz jest poddane nadmiarowym szczepieniom. Intensywności tych bodźców nie wytrzymują jelita. Dochodzi do intoksykacji organizmu, czego efektem może być skaza białkowa, atopowe zapalenie skóry (AZS) oraz zaburzenia układu nerwowego w postaci ADHD.

A kiedy z PTSD?

Natomiast gdy OTOCZENIE ZEWNĘTRZNE zaburza poczucie bezpieczeństwa dziecka przez konflikty wokół, przemoc fizyczną, werbalną, problemy alkoholowe rodziców, mówimy o PTSD (zespół szoku pourazowego) jako traumie rozwojowej i relacyjnej. Ma to miejsce, gdy dziecko dorasta w rodzinie dysfunkcyjnej (DDD i DDA), gdzie podstawą traumy rozwojowej jest zaniedbanie emocjonalne, co w Polsce w latach powojennych było bardzo powszechne. I jest nadal.
Tu wyjaśnienie, które jest bardzo ważne: do tej pory PTSD rozumiano jako zespół szoku pourazowego, uraz i szok po jednorazowym incydencie typu wypadek, nadużycie seksualne. Natomiast od kilku lat używa się tego określenia również w przypadku ciągłego bodźcowania i powstania zaburzeń rozwojowych układu nerwowego, używając określenia C-PTSD (trauma złożona).
Jeśli masz taką przeszłość, to ważne jest, byś rozróżnił/a ADHD i PTSD, bo od tego zależy terapia i leczenie. 

Przy ADHD leczymy jelita i układ nerwowy, przy PTSD należy uzdrowić aspekty RELACYJNE, głównie relację z rodzicami, która kształtuje większość obszarów naszego życia, w tym relację z samą/samym sobą (m.in. poczucie własnej wartości).

Bardzo często objawy ADHD i PTSD nakładają się – część objawów jest taka sama lub bardzo podobna. 

Oba syndromy można leczyć akupunkturą i ziołami, ale dla pełnego wyzdrowienia i prowadzenia dobrego życia niezbędna jest również terapia.

W obu syndromach zaburzona jest praca UKŁADU NERWOWEGO, w tym MÓZGU oraz jelit, które często określane są jako „drugi mózg”. 

Z perspektywy medycyny chińskiej mówimy w przypadku zarówno ADHD, jak i PTSD o wyczerpaniu nadnerczy i osłabieniu wątroby.
Moim zdaniem nieuzdrowiona trauma rozwojowa z dzieciństwa jest przyczyną wypalenia zawodowego w życiu dorosłym. Wychodzenie z traumy rozwojowej i wypalenia obejmuje pracę ze świadomością (kora nowa) jak i podświadomością (mózg limbiczny i pień mózgu). Ważne jest zrozumienie tych mechanizmów i powiązań. Istnieje również potrzeba ich zmiany na poziomie reakcji i zachowań.
 

Moja klientka Asia zaczęła odzyskiwać równowagę po regularnych sesjach terapeutycznych oraz intensywnej terapii ziołowej. Brała również leki antydepresyjne, które nie są przeciwwskazaniem do terapii ziołami.

Dopisek osobisty:

• w wyjściu z traumy rozwojowej i ADHD pomogła mi medycyna chińska
• wiedza o mózgu z perspektywy zachodniej
• oraz wiele doświadczeń terapeutycznych, które przeszłam na sobie przez wiele lat poszukiwań.